في جعبتي حكاية أمل – באמתחתי סיפור על תקווה

 بقلم: اية ناشف

كل شيء بدأ صدفة, أخبرتني صديقتي عن مشروع يُدرِس فيه طلاب جامعيون عرب بمدارس يهودية. أثارني هذا الموضوع وعلمت بقرارة نفسي بأنه وجب عليّ أن اشترك بمشروع كهذا. مضت الأيام ونسيت الأمر تماماً, حتى أثارت صديقتي الموضوع مرة أخرى, وفجأة تذكرت بأني لم أقم بالتسجيل. دون أن افكر مرتين بعثت رسالة عبر البريد الالكتروني إلى مديرة المشروع لأسألها اذا ما زال التسجيل قائماً, أجابتني بالإيجاب وطلبت مني أن أبعث لها سيرتي الذاتية, هدأت نفسي وشعرت بالطمأنينة.

נכתב ע”י: איה נאשף

הכל התחיל במקרה, חברה שלי סיפרה לי על פרויקט שמלמדים בו סטודנטים ערבים בבתי ספר יהודיים. עניין רב הציף אותי וידעתי שעליי להשתלב בפרויקט כזה. עברו הימים ושכחתי מהנושא הזה ורק כשחברתי העלתה במקרה את העניין, פתאום נזכרתי שלא נרשמתי! בלי לחשוב פעמיים שלחתי מייל למנהלת של הפרויקט ושאלתי אותה אם זה עדיין רלוונטי, היא נענתה אלי בחיוב וביקשה ממני לשלוח לה את קורות החיים. נרגעתי וחשתי הקלה.

اقترب موعد الحلقات الدراسية, فكرت في نفسي, هل أريد هذا حقًا؟ وهل باستطاعتي أن أقف امام صف كامل وأدرسه لغة وحضارة؟ هل حقا استطعت أن أتحرر من الشعور بالنقص الذي يرافق كل أبناء الأقليات؟ الإجابات لم تكن واضحة في هذا اليوم, فكرت بأن أذهب إلى الحلقات الدراسية لعلّي أنجح بأن أتوصل إلى رأي وأجد إجابة. كنت من الأوائل الذين حضروا, وعندما اقتربت عقارب الساعة من التاسعة, بدأ أشخاص بالقدوم, أشخاص ألتقي بهم للمرة الأولى.ككل  بداية شعرت بغرابة بعض الشيء, ولكن فعالية تلو فعالية شعرت براحة وبتآلف مع باقي أعضاء المجموعة.

صحيح بأني لم أنجح بإيجاد الإجابات التي بحثت عنها, ولكني أذكر بأني عدت إلى البيت والسعادة تغمرني مع شعور عظيم بأن هذا المشروع سيمثل نقطة تحول في حياتي.

بالطبع انعكست هذه الطاقة على اليوم الثاني لتلك الحلقات, كنت هادئةَ النفسية. طلب القائمون على هذا المشروع من كل شخص منا تحضير درس وعرضه أمام باقي أفراد المجموعة, فشلت فشلًا ذريعًا في هذه المهمة, لم أنجح بالسيطرة على المجموعة كما يجب, وهنا صحت تلك الأسئلة بداخلي من جديد.قسوت على نفسي وأجبرتها ألّا تستسلم بسهولة, وأن تمنع هذا الصوت الضعيف من التغلب عليّ.

وفي نهاية اليوم الثاني, طُلب منا أن نلخّص هذين اليومين, أذكر بأني قلت بأن لدي توقعات كبيرة من هذا المشروع, وفي الحقيقة بدأت تصحو بداخلي توقعات من نفسي, شعرت بأني أستطيع أن أعطي بل أريد أن أعطي.

بعد مضي أسبوعين, حان وقت الجد, دخلنا إلى المدارس, جلسنا مع الأولاد, كانت الدقائق الأولى غريبة بعض الشيء! بدأنا بالتعارف على بعضنا البعض, تحدثنا قليلًا, وقرأنا بعض الصفحات من كتاب اللغة العربية. كان اللقاء دافئًا, وباستطاعتي أن ألخصه بكلمتين, انطباع ايجابي.

اللقاء الثاني مع الأولاد كان  بعد يومين من انتهاء الحرب على غزة. ساهم هذا الأمر في شعوري بالضيق

حتمًا لم ينسَ الأولاد أصوات صفارات الإنذار, حتمًا لم يمر وقتًا كافيًا حتى يتحرروا من خوف الحرب, ويبدو بأني أيضًا لم أتحرر مثلهم.

طوال الطريق, وأنا في الحافلة فكرت, كيف بإمكاني أن أتعامل معهم اليوم؟ كيف سأجيبهم اذ قسَوا عليّ بأسئلتهم؟ أي رأي عليّ أن أتخذ؟

رافقني هذا الضيق حتى اللحظة التي دخلت بها إلى الصف, كل شيء كان طبيعيًا, كأن شيئًا لم يكن. وهذا الأمر جعلني أشعر براحة نفسية, نفس الشعور الذي شعرته بيومي الأول وحتى شعرت بثقة أكبر.

في الساعة الثانية جلستُ مع ليانة, فتاة ألتقي بها للمرة الأولى وكعادتي أبدأ الحديث بتعارف بسيط ومن بعدها نبحر إلى اللغة العربية.

ليانة جلست متكتفة اليدين, كان واضحا أنها لا تشعر براحة, وفي لحظات معينة شعرت بأنها تخاف مني.كان أمامي خياران لا ثالث لهما, الأول أن أتركها وشأنها, والثاني أن أعطي لنفسي ولها فرصة أخرى. قررت أن أختار الخيار الثاني, وهكذا شيئًا فشيئًا ليانة بدأت تتعاون معي, حررت يديها, ومعهما حررت ذلك الحاجز الذي وضع بيننا. حدثتني عن نفسها, عن عائلتها, عن هواياتها. كتبت لها اسمها باللغة العربية, وقد زينته بألوان وردية, ألوان عكست معاني كثيرة, عكست طمأنينة, فرح, وتفاؤل.

انتهى الدرس وقد ودعتني ليانة دون أن تنطق بكلمة واحدة. شعرت بخيبة أمل بأني لم أنجح بأن أكسب ابتسامة صغيرة منها, ولكن ما ساهم في تعزيتي هو أني حققت معها في هذا اللقاء الأول أشياء كثيرة لم أتوقعها.

بعد عشر دقائق, كان يجب علي أن أدخل إلى صف آخر. وقفت بجوار الباب, أنتظر الطلاب حتى يستعدوا. سمعت صوتاً رقيقاً من الخلف, يقول:”اية؟” التففت, وبينما أنا أحاول استيعاب ما يحدث حولي, وإذ بعناق قوي دافئ يلفني – إنها ليانة.

في تلك اللحظة فهمت بأن التغيير يبدأ بالأمور الصغيرة, لسنا بحاجة للذهاب بعيداً. إن مجرد الانكشاف الى الطرف الآخر كفيل بأن يصنع وعياً, تفهماً وربما حباً.

איה נאשף

איה נאשף

התקרב המועד של סמניר ההדרכה, התחלתי לחשוב ביני לבין עצמי אם אני באמת רוצה את זה, אם באמת אני מסוגלת לעמוד מול כיתה ללמד שפה וללמד תרבות! אם באמת הצלחתי להשתחרר מרגשי הנחיתות שמלווים כל בן מיעוטים?! התשובות לא היו ברורות באותו יום, חשבתי שאני אלך לסמינר ואולי שם אצליח לגבש דעה ולמצוא את התשובה. הייתי מהראשונים שהגיעו וכשהשעון התחיל להתקרב לשעה 9 התחילו לבוא אנשים שהייתה זו הפעם הראשונה שאני פוגשת. כמו כל התחלה, היה מוזר קצת. אבל פעילות אחרי פעילות, הרגשתי נוחות והתחברות עם שאר החברים בקבוצה .

אומנם לא הצלחתי למצוא את התשובות שחיפשתי, אבל אני זוכרת שחזרתי הביתה מלאת אנרגיה חיובית ועם הרגשה אדירה שזו תהיה נקודת מפנה בחיי.

זה כמובן השפיע על רגשותיי ביום השני לסמינר, הייתי רגועה נפשית.

ביקשו מכל אחד מאיתנו להכין מערך ולהציג אותו מול שאר הקבוצה, נכשלתי בגדול במשימה הזאת, לא הצלחתי להשתלט כמו שצריך ופה התעוררו אותן שאלות עוד פעם .

הקשיתי והכרחתי את עצמי לא לוותר בקלות ולא להרשות לקול החלש הזה להתגבר עליי .

בסוף היום התבקשנו לסכם את היומיים האלו, אני זוכרת שאמרתי שיש לי ציפיות מהפרויקט הזה, ואת האמת התחילו להתעורר בתוכי ציפיות גם מעצמי,  התחלתי לחשוב שיש לי מה לתת ושאני רוצה לתת.

אחרי שבועיים התחיל רגע האמת, נכנסנו לבתי הספר וישבנו עם הילדים, הדקות הראשונות היו מוזרות! התחלנו בהיכרות, דיברנו קצת, קראנו ביחד כמה עמודים מהספר, היה ממש נחמד, אני אוכל לסכם את המפגש הזה בכך שהתרשמותי הייתה לטובה.

המפגש השני שלי עם הילדים היה יומיים אחרי סיום מבצע עמוד ענן. דבר שדי הלחיץ אותי, הם בטח עוד לא שכחו את הקולות של האזעקות, בטח לא עבר זמן מספיק כדי שישתחררו מהפחד של המלחמה וכנראה שבטח אני גם לא יצאתי מזה.

כל הדרך באוטובוס חשבתי איך אני מסוגלת להתמודד איתם היום, מה אם ישאלו אותי שאלות קשות ואיזה עמדה אני צריכה לנקוט?

הלחץ ליווה אותי עד הרגע שבו נכנסתי לכיתה ואז הכל היה רגיל, כאילו לא היה כלום לפני יומיים. זה נתן לי להרגיש טוב, אותו יחס שקיבלתי מהם במפגש הראשון, אותה הרגשה שהייתה לי איתם בפעם הראשונה ואפילו הרגשתי יותר בטוחה .

בשעה השנייה ישבתי עם ליאנה, ילדה שפגשתי לראשונה וכהרגלי התחלתי את השיחה בהיכרות קצרצרה ובסופה צללנו אל השפה הערבית .

ליאנה ישבה עם ידיים מחובקות, ניכר שלא הרגישה בנוח, וברגעים מסוימים הרגשתי שהיא פוחדת מלשתף פעולה .

שתי אופציות עמדו בפניי, או שאני משחררת אותה, או שאני נותנת לעצמי ולה עוד צ׳אנס. הלכתי על האופציה השנייה ובכן לאט לאט ליאנה התחילה לשתף פעולה, לשחרר את הידיים ואיתן לשחרר גם את המחסום שהוצב בינינו. היא סיפרה לי על עצמה, על משפחתה ועל תחביביה. כתבתי לה את השם שלה בערבית והיא קישטה אותו בצבעים פרחוניים, דבר ששיקף נוחות, שמחה ואופטימיות.

השיעור נגמר והיא נפרדה ממני בלי להגיד אף מילה. אכזב אותי קצת שלא זכיתי אפילו בחיוך קטן ממנה, אבל ניחמה אותי העובדה שהשגתי איתה הרבה דברים שלא ציפיתי להם.

אחרי 10 דקות, הייתי אמורה להיכנס לכיתה אחרת. עמדתי ליד הדלת וחיכיתי עד שהילדים יתארגנו. ברקע שמעתי קול עדין שקרא ״איה״? הסתובבתי, ובעודני מנסה לקלוט את מה שמתרחש מסביבי, חיבוק חם וחזק עטף אותי – הייתה זו ליאנה .

באותו רגע הבנתי שהשינוי מתחיל בקטנים שבדברים, לא צריך ללכת רחוק מדי. עצם החשיפה לצד השני יוצרת מודעות, הבנה, ואולי גם אהבה.

פורסם בקטגוריה כללי. אפשר להגיע לכאן עם קישור ישיר.

כתיבת תגובה

האימייל לא יוצג באתר. שדות החובה מסומנים *


*